Ο υπέροχος Μίκης

daisy medium

2 Ιανουαρίου 2014 Γιώργος Λακόπουλος 

Ο υπέροχος Μίκης

Για πολλά πρέπει να υποκλίνεται κανείς στον Μίκη Θεοδωράκη - τον τελευταίο των μεγάλων αυτής της χώρας. Και ίσως το πιο σημαντικό είναι η αρετή της επιμονής σε αυτό που πιστεύει - κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Το έκανε πολλές φορές, το κάνει και τώρα βάζοντας στη θέση του τον Βαγγέλη Βενιζέλο, από τα χείλη του οποίου διατυπώθηκε δυο φορές η ιδέα ότι ο Μίκης Θεοδωράκης θα μπορούσε να είναι ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πρέπει να ξέρει πολύ λίγο τον μεγάλο συνθέτη για να το αποτολμήσει.

Προφανώς λόγω της προσωρινής περιπέτειας της υγείας του, ο Μίκης καθυστέρησε κάπως να απαντήσει. Αλλά όταν απάντησε δεν διέψευσε κανέναν από εκείνους που πιστεύουν στο μεγαλείο της ψυχής του και στη βούλησή του να είναι ο εαυτός του και τίποτε άλλο.

Η αντίδρασή του στη δήθεν κολακευτική ιδέα για την υποψηφιότητα για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα ήταν αντάξια του μεγαλείου του ως μαχόμενου άνθρωπου και δημιουργού: «Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να με εμπλέκουν στα παιχνίδια τους οι παντός είδους εκπρόσωποι του προσωπικού της υποτέλειας και μάλιστα ως παράγοντα λύσης στο πρόβλημά τους».

Ο Βενιζέλος ακόμη δεν ζήτησε συγγνώμη για την απρονοησία -το λιγότερο- να επικαλεσθεί το όνομα του Μίκη, χωρίς να τον ρωτήσει.
Ότι δεν τον ρώτησε προκύπτει από την απάντηση που πήρε. Και ότι πρόκειται περί απρονοησίας αναδεικνύεται από τη συλλογική πεποίθηση ότι ο Μίκης ανήκει πλέον στα ιερά και τα όσια της Ελλάδας και δεν νοείται να κάνει οποιοσδήποτε το "κομμάτι" του με το όνομά του. Και η αλήθεια είναι ότι δεν το κάνει.

Ότι το αποτόλμησε ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι κάτι που δεν τον βοηθάει ως πολιτικό. Δεν είναι όλοι ίδιοι στη χώρα, ούτε προσφέρονται όλοι για κόλπα.

Ο Μίκης Θεοδωράκης εγγράφεται στον κατάλογο των Ελλήνων των οποίων η ζωή και το έργο είναι το ανάγλυφο της πορείας του νεότερου ελληνισμού. «Ο μεγαλύτερος Έλληνας» λέει συχνά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Ο μόνος εν ζωή Έλληνας που μας κάνει να σηκωνόμαστε λίγο ψηλότερα. Με την ακατάβλητη δύναμη της δημόσιας παρουσίας του, με το έργο του, με τον ίσκιο του. Για όσους τον ξέρουν και τον ξέρουν οι πάντες παντού, είναι πάντα ο υπέροχος Μίκης. Να είναι καλά - χωρίς αυτόν θα χαθούμε στα σίγουρα.